مبتکر این روش شهید مولانا « محمد ابراهیم دامنی » هستند که ایشان این روش را در تعلیم و تربیت کودکان تجربه نموده و نتایج مفیدی اخذ فرموده اند .

فردمودند که از کودک می پرسم :

تو را چه کسی آفریده است ؟ می گوید : الله .

چه کسی به تو دست و پا داده است ؟ می گوید : الله .

چه کسی به تو سر و چشم و گوش داده است ؟ می گوید : الله .

چه کسی به تو مادر و پدر داده است ؟ می گوید : الله .

چه کسی زمین را آفریده است ؟ می گوید : الله .

چه کسی آسمان ها را آفریده است ؟ می گوید : الله .

چه کسی به تو رزق می دهد ؟ می گوید : الله .

به همین ترتیب سؤالاتی از این قبیل ، جلوی او میگذارم و از وی جواب می گیرم ، بعد از او می پرسم خوب پسر جان ! خدایی که این همه نعمت را به تو داده است ، تو او را دوست داری ؟

کودک : بله من او را دوست دارم چون اوست که این همه نعمت ها را به من داده است .

خوب پسرم تو حرف خدا را گوش میکنی ؟

کودک : بله ! چرا گوش نکنم !

پسرجان ! خداوند فرموده که حرف پدر و مادر را گوش کن ، تو این حرف را گوش میکنی ؟

کودک : بله ، چون الله گفته است .

پسرجان ! الله از فحش دادن و فضولی کردن ناراضی می شود ، تو این کارها را ترک می کنی ؟

کودک : بله ، چرا ترک نکنم ؟

الله جل جلاله می گوید : راست بگویید ، دروغ نگویید ، تو راست می گویی و از دروغ پرهیز می کنی ؟ یا نه ؟

کودک : بله ، من راست می گویم  و از دروغ  پرهیز می کنم .

پسرجان ! چه کسی شما را همیشه می بیند ؟

کودک می گوید : الله .

پس پسرجان هیچ کاری خلاف دستور او نکن ، درباره ی هر کاری قبل از انجام دادن بپرس ، آیا از این کار خداوند راضی می شود یا نه ؟

به همین ترتیب هر روز یک درس مشتمل بر سؤالاتی مانند سؤالات بالا و امثال آن ، جلوی کودک بگذارید و از وی جواب گرفته و او را به عمل و فکر وادار نمایید ، انشاءالله اثر این نوع تعلیم در کودک کنجکاوی به وجود آورده و روح تعهد را در وی پدید می آورد و در زندگی آینده وی تأثیر مثبت می گذارد .